Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Βιβλιοπαίξαμε με το ... "Η γραμμή", των Βασίλη Κουτσιαρή και Γιάννη Διακομανώλη



Κάθομαι στο πρώτο θρανίο. Μπροστά ακριβώς από την έδρα της κυρίας. Για κακή μου τύχη κάθομαι με τον Θοδωρή, που ήρθε φέτος στο σχολείο μας και είναι ενοχλητικός και ακατάστατος.
Μα καλά, από όλα τα παιδιά της τάξης μου, με αυτόν μου έτυχε να καθίσω;
Φυσικά, από την αρχή έβαλα τους κανόνες μου. Με το μολύβι μου τράβηξα στο θρανίο μια γραμμή. Μια χοντρή μαύρη γραμμή. Έτσι, κανείς δεν θα μπορούσε να μπει στο χώρο του άλλου.

Μια ιστορία για τις ανθρώπινες σχέσεις και τη φιλία που θα μπορούσε να ήταν εμπνευσμένη από την σχολική πραγματικότητα. Οι συγγραφείς, Βασίλης Κουτσιαρής και Γιάννης Διακομανώλης, εκπαιδευτικοί και οι δύο, έχοντας πείρα από την επαφή με τα παιδιά μπόρεσαν να εκφράσουν με τον πιο παραστατικό, ζωντανό αλλά και τρυφερό τρόπο την δυσκολία της αποδοχής καινούργιου φίλου, μέσα από τα μάτια του μικρού Αλέξανδρου.
Στην αρχή είναι εντελώς αρνητικός, και δεν θέλει καμία σχέση να έχει με τον Θοδωρή, τον νέο μαθητή της τάξης. Μέχρι και μια γραμμή ζωγραφίζει στον θρανίο για να ορίσει τον χώρο του καθενός. Σύντομα όμως θα "πέσει" απ΄τα σύννεφα με την αποκάλυψη που θα του κάνει ένας άλλος συμμαθητής του για τον Θοδωρή. Και τότε ο Αλέξανδρος είναι έτοιμος να επανορθώσει. Απλά και αθώα, χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογηθεί, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει... όπως ακριβώς συμβαίνει με τα παιδιά!
Μας άρεσε αυτό το παιχνίδι που κάνει η εικονογράφος, Αιμιλία Κονταίου, με τα χρώματα, αποδίδοντας το παιδί με τα έντονα και εχθρικά συναισθήματα μόνο με αποχρώσεις του γκρι. Ενώ δηλαδή όλες οι εικόνες έχουν υπέροχα ζωηρά χρώματα, ο Αλέξανδρος έχει γκρι, που στην πορεία αλλάζει σε ζεστές αποχρώσεις, δίνοντας έτσι χρώμα και στο συναίσθημα.

Μιλώντας με τα παιδιά, αμέσως κατάλαβαν το γιατί.
"Κοίτα με", μου λέει ο Γιώργος και τρέχει προς τον καθρέπτη. "Κοίτα πώς είναι το πρόσωπό μου όταν είμαι νευριασμένος." ξαναλέει συνοφριώνοντας και σουφρώνοντας τα χείλια του.
"Ενώ όταν γελάω..." και μας στέλνει μέσα από τον καθρέπτη το πιο λαμπερό του χαμόγελο "είμαι πιο φωτεινός"!

Τι όμορφα που μίλησε αυτό το βιβλίο στην παιδική ψυχή!

"Αυτή η γραμμή δεν μου αρέσει καθόλου. Το θεωρώ άδικο." Μου είπε η Χριστιάννα.
"Θέλεις να βρούμε τρόπους ώστε αυτή η γραμμή θα τα ενώσει τα παιδιά αντί να τα χωρίζει;" τα ρώτησα.
Και αμέσως πιάσαμε δουλειά. Κάτσαμε στο τραπέζι τoυ σαλονιού και με μια
αυτοκόλλητη ταινία το χωρίσαμε στα δύο. 


"Λοιπόν; Πώς μπορεί αυτή η γραμμή να ενώσει τα παιδιά;" τους ρώτησα.
"Με παιχνίδι!" ήταν η απάντηση και των δύο!
Έτσι ξεκινήσαμε να παίζουμε...
Αρχικά βάλαμε μπαλίτσες πάνω στη γραμμή πήραμε από ένα καλαμάκι και αρχίσαμε να φυσάμε... έπρεπε να διώξουμε τις μπάλες στο μέρους του άλλου.


Το επόμενο παιχνίδι ήταν ιδέα του Γιώργου. Με το δάκτυλό μας έπρεπε να σπρώξουμε την μπάλα μας και να "σπάσουμε" την ομάδα με τους βώλους (κάτι σαν ποδοσφαιράκι). Όσοι βώλοι περνούσαν στην απέναντη μεριά τόσους πόντους μαζέυαμε!

Στην συνέχεια το κάναμε ομαδικό παιχνίδι. Εναλλάξ ρίχναμε μπαλιές και είδαμε ότι όταν συνεργαζόμαστε είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα!

 Πόσες φορές χρειάζεται να φυσήξεις για να χτυπήσεις τον βώλο που είναι πάνω στη γραμμή πάνω στην γραμμή και να τους περάσεις και τους δύο απέναντι; 
Τέλος προσθέσαμε και άλλες μαύρες γραμμές και φτιάξαμε μία πόλη! Προσθέσαμε αυτοκινητάκια, σπιτάκια, ανθρωπάκια και παίξαμε μαζί πολλές ώρες!
"Μαμά, μην χαλάσουμε τις γραμμές!" μου είπαν το μεσημέρι. Συμφωνήσαμε λοιπόν να τις κρατήσουμε για το τριήμερο τουλάχιστον!





Μπορεί να μην μπορείς να κάτσεις στο σαλόνι από τα παιχνίδια, αλλά τα γέλια και η χαρά μας ανταμοίβουν!!!

Με την Χριστιάννα μας δώθηκε η αφορμή να μιλήσουμε και για άλλες γραμμές.
"Αυτή η γραμμή μοιάζει με τα σύνορα των χωρών."
Έτσι μιλήσαμε για τα όρια στα εδάφη, και πήρε και ο Γιώργος μια πρώτη γεύση για αυτό.


Το βιβλίο προτείνεται για παιδιά 3-6χρ, αλλά θεωρώ πως είναι πιο κοντά στην ηλικία των 5χρ. Μπορείτε να δείτε περισσότερα στο site των εκδόσεων Μίνωας εδώ.

Σας φιλώ γλυκά!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Βιβλιοπαίξαμε με το ... Οι ομπρελίτσες, της Εύης Παλαιοκρασσά





"Όλοι κρατάμε από μια ομπρέλα...
Όταν κάτω από αυτή βρίσκονται δύο μαζί, 
το ταξίδι,
και με ήλιο και με βροχή,
είναι μαγικό!"

Δύο ομπρελίτσες που ένιωθαν μοναξιά, μια καλοκαιρινή ηλιόλουστη μέρα συναντήθηκαν. Και από εκείνη τη στιγμή δεν ήθελαν να ξαναχωρίσουν ποτέ, να είναι για πάντα μαζί!

 
Τι γίνεται όμως όταν το μαζί και το ποτέ γίνονται βαριές έννοιες και αισθάνεσαι να σε πνίγουν; Όταν νιώθεις ότι αγαπάς, αλλά πρέπει να φύγεις για να βρεις τον εαυτό σου;

Ένα πολύ τρυφερό βιβλίο εμπνευσμένο από τη διαχρονικότητα της αγάπης που κυκλοφορεί από την Ελληνοεκδοτική σε εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη γραμμένο τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους. Υπέροχο δώρο για να χαρίσετε στους αγαπημένους σας και να ξεφύγετε από τα κλασικά.





 Λάτρεψα την εικονογράφηση και ορισμένες εικόνες μάλιστα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ρομαντικές κάρτες για την γιορτή των ερωτευμένων.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα στο site των εκδόσεων Ελληνοεκδοτική εδώ.



Βρήκαμε στο διαδίκτυο μερικές όμορφες δραστηριότητες που μπορείτε να κάνετε με τα μικρά σας...


κάρτα για τους αγαπημένους μας, θα πρόσθετα το κείμενο
"Είσαι η ομπρελίτσα μου"

το βρήκαμε εδώ


μαθαίνουμε για τις εποχές, το βρήκαμε εδώ

ταξινόμηση, το βρήκαμε εδώ


Σας φιλώ γλυκά!

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Διαβάσαμε τα νέα βιβλία της Τζούλια Ντόναλντσον!


Την Τζούλια Ντόναλντσον την γνωρίζουμε από το Γκρούφαλο, που το διαβάζουμε σε τακτική βάση μια και είναι από τα αγαπημένα των παιδιών!
Μόλις κυκλοφόρησαν στα ελληνικά δύο νέα βιβλία δικά της "Ο Ζαχαρής και ο μονόκερος" και το "Τι άκουσε η πασχαλίτσα"!
Για να τα δούμε αναλυτικά.

Στο βιβλίο "Ο Ζαχάρης και ο μονόκερος", συναντάμε ένα ξύλινο αλογάκι, που είναι αγαπημένο παιχνίδι δύο παιδιών. Παίζουν μαζί του όλη μέρα, και του Ζαχάρη του αρέσει πολύ αυτή η ζωή.
 

Μα όταν τα παιδιά έλειπαν και έμενε μόνος, ονειρευόταν να μπορούσε να φύγει από αυτή την κάμαρα και να δει όλο τον κόσμο. Ο λευκός μονόκερος με τις μαγικές δυνάμεις που βρισκόταν εκεί κοντά και άκουσε τα λόγια του αμέσως του πραγματοποιεί την ευχή του. Τον μεταμορφώνει σε αληθινό άλογο που δουλεύει σε αγρόκτημα. Σύντομα όμως ο Ζαχαρής ανακαλύπτει πως η ζωή εκεί είναι πολύ δύσκολη και κάνει νέα ευχή... αυτή τη φορά να μπορούσε να έτρεχε.


 Κάθε φορά ο μονόκερος ικανοποιεί τις ευχές του, αλλά κάθε φορά ο Ζαχαρής βλέπει πως δεν του ταιριάζει αυτή η διαφορετική, η νέα ζωή. Αντιλαμβάνεται πόσο του λείπουν τα παιδιά που έπαιζαν μαζί του και πως πρέπει να προσέχει τι εύχεται από δω και μπρος.
Ένα παραμύθι που με μαγικό τρόπο μιλάει για το ότι πάντα θέλουμε να είμαστε κάπου αλλού, και μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι τελικά όπως τα φανταζόμασταν.
Ένα σημείο είναι λίγο στενάχωρο, εκεί που ο Ζαχαρής βρίσκεται στη σοφίτα μόνος του και είναι απογοητευμένος, αλλά ευτυχώς ο μονόκερος που σκέφτεται πιο θετικά του αλλάζει την ευχή!

 Στο βιβλίο "Τι άκουσε η πασχαλίτσα;" μεταφερόμαστε σε μία φάρμα όπου επικρατεί πανδαιμόνιο με όλων των λογιών τα ζώα. Γουρουνάκια, αγελάδες, προβατάκια, χήνες και άλογα, κοτούλες και γάτες, σκύλοι και πάπιες όλη μέρα φωνάζουν. Μόνο η πασχαλίτσα, το μικροσκοπικό αυτό πλασματάκι, είναι σιωπηλό και ήσυχο.  
 Μια μέρα όμως, δύο πονηροί κλέφτες αποφασίζουν να κλέψουν την όμορφη αγελάδα. Κανένας δεν το γνωρίζει, μόνο η μικρή πασχαλίτσα άκουσε το σχέδιο που έχουν καταστρώσει. Τρέχει λοιπόν και προειδοποιεί τα υπόλοιπα ζώα τα οποία αναστατώθηκαν πολύ και δεν ξέρουν τι να κάνουν! Η σιωπηλή πασχαλίτσα όμως έχει κάτι στο νου της. Άραγε θα πετύχει το σχέδιό της;

Ένα πολύ αστείο παραμύθι, με το οποίο μπορείτε να "παίξετε" με τους ήχους των ζώων και να αφήνετε το μικρό σας να συμπληρώνει το κείμενο αναπαράγοντας τη φωνούλα κάθε ζώου, καθώς το διαβάζετε.

Μέσα από αυτή την ιστορία, τα μικρά παιδιά μαθαίνουν τα ζώα της φάρμας, τους ήχους που κάνουν, και συνδιάζουν το ρήμα που εκφράζει τον τρόπο ομιλίας του κάθε ζώου με τον ήχο του. Έτσι, η κότα κακαρίζει, το πρόβατο βελάζει, η αγελάδα μουγκρίζει κλπ και το λεξιλόγιό μας εμπλουτίζεται.


Πολύ όμορφα και διασκεδαστικά και τα δύο παραμύθια γραμμένα με χαρούμενα στιχάκια, με λόγια
απλά κατάλληλα για τα τα μικρά παιδιά.
Η εικονογράφηση πανέμορφη και αστεία, με έντονα χρώματα.

Αν θέλετε μπορείτε να καταβάσετε τα παρακάτω printables με δραστηριότητες σχετικές με τις δύο ιστορίες, που μπορούν να απασχολήσουν δημιουργικά τα παιδιά!

Χρωμάτισε τα ζώα της φάρμας 
ΕΔΩ.

Χρωμάτισε την πασχαλίτσα ΕΔΩ.


Βοήθησε τον Ζαχάρη να βρει τον μαγικό μονόκερο ΕΔΩ.


Ζωγράφισε την ευχή που θα έκανες αν συναντούσες έναν μαγικό μονόκερο ΕΔΩ.
Τα βιβλία απευθύνονται σε παιδιά από 3χρ και μπορειτε να δείτε περισσότερα στο site του Μεταίχμιο εδώ και εδώ

Δείτε και την μεταφράστρια και επιμελήτρια Μάρω ταυρή τι λέει για τα δύο βιβλία:

Σας φιλώ γλυκά!

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Διαβάσαμε το ... "Παραμύθια από την Αφρική", της Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου


Ο Γιώργος μου γύρισε από το σχολείο με αυτό το βιβλίο από τη δανειστική τους βιβλιοθήκη. Πρέπει να ομολογήσω πως οι δασκάλες μας είναι πολύ ενημερωμένες όσον αφορά στα παραμύθια και η βιβλιοθήκη των παιδιών έχει πολλά διαμαντάκια.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Διαβάσαμε το ... Η ωραιότερη ιστορία που γράφτηκε ποτέ - Ο Δον Κιχώτης και ο δράκος, του Έντουαρντ Μπέρι




Οι Αθάνατες ιστορίες εξακολουθούν να πέφτουν θύματα μια ςπαράξενης πλεκτάνης που αλλοιώνει την πλοκή τους. Και αυτή τη φορά ... ο Δον Κιχώτης δεν έρχεται αντιμέτωπος με ανεμόμυλους, αλλά με ένα δράκο. Έναν δράκο με σάρκα και φολίδες!
Η Άλμπα και ο Ντιέγκο κατάφεραν να διορθώσουν δύο ιστορίες, αλλά οι περιπέτειές τους μόλις τώρα ξεκίνησαν. Και κάθε φορά είναι και πιο επικίνδυνες!
Ανάμεσα σε ιππότες, πριγκίπισες, δράκους και... δαίμονες, θα πρέπει να καταφέρουν να επιβιώσουν και να επιστρέψουν στη ζωή τους και στη θεία Μπεατρίθ.

Θα ήταν χαρά μου να έρθετε!


Την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου έχω την τιμή και την χαρά να μιλήσω με γονείς και νηπιαγωγούς για τα οφέλη του βιβλίου στην προσχολική ηλικία!
Εκεί θα βρίσκεται και η κα Δασκαλάκη η οποία θα μας μιλήσει για το ρόλο της μουσικής σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες.

Όσες φίλες μένετε στο Ηράκλειο της Κρήτης και καταφέρετε να έρθετε, μην διαστάσετε να μου μιλήσετε για να γνωριστούμε και από κοντά!
Θα ήταν χαρά μου!



Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Διαβάσαμε ... Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ, του Τζόναθαν Σουίφτ


Ο αιώνιος τυχοδιώκτης Γκιούλιβερ είναι παθιασμένος με τα ταξίδια. Σπούδασε χειρουργός, αλλά παράλληλα μελετούσε ναυσιπλοϊα και μαθηματικά γιατί ήθελε να διασχίσει θάλασσες και ωκεανούς! Αφού παντρεύτηκε εργάστηκε ως χειρουργός σε πλοία οπότε μπορούσε πλέον να πραγματοποιήσει το όνειρό του για ταξίδια.

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Γράμμα του 3χρ γιου μου προς εμένα...

artist: Katie M. Berggren

Μαμά θέλω να θυμάσαι...

1) Παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου το πώς με αποκαλείς. Ακόμα και αν δεν μιλάω ή αν δεν σε κοιτάω, σε ακούω και οι λέξεις σου τυπώνονται στο μυαλό μου και με καθορίζουν.